Akcja zrealizowana w ramach Festiwalu Del Teatro in Piazza w Santarcangelo Di Romagna w lipcu 1984 roku. Właściwe widowisko poprzedzała interwencja plastyczna w przestrzeń ulicy (o długości około 120 m), której cała powierzchnia, a także okna domów i witryny sklepów, wyklejono białym papierem w noc poprzedzającą zaplanowane wystąpienia AR. W ciągu całego dnia natomiast umieszczona na jej osi, w białej kabinie, pomalowana na biało kobieta, używając mikrofonu, komentowała w języku angielskim codzienne życie miasta, a także reakcje jego mieszkańców na niecodzienną sytuację.
Wieczorem, w wyznaczonej porze widowiska, do około pięciotysięcznej publiczności zgromadzonej u wylotu białej ulicy wyruszyli aktorzy niosący pęki czerwonozłotych flag i transparentów, w których formatach nie mieściły się hasła pisane złotymi literami rosyjskiego alfabetu. Publiczność, wśród której rozdano flagi i transparenty, została przez aktorów zachęcona do sformowania pochodu i przejścia przez całą długość białej ulicy. W czasie przemieszczania się pochodu aktorzy AR zrywali biały papier z witryn ulicy, odsłaniając w ten sposób wyklejone srebrnym papierem szyby, w których lustrzanych odbiciach mogli się przeglądać uczestnicy czerwonozłotego pochodu. Pochód dochodził do sąsiedniego placu, którego powierzchnia również była wyklejona białym papierem. Otaczająca go publiczność otrzymywała kartonowe, czerwonozłote pochodnie, obserwując następnie przedstawiane na białym tle placu stereotypy zachowań polskiej ulicy.
Motywem oddzielającym poszczególne sekwencje tej akcji było polewanie białego placu z konewek wypełnionych (jak się później okazało) płynem łatwopalnym – co sprawiło, że symulowane przez aktora podpalenie pola życia codziennego wyjętą z totalitarystycznego rekwizytorium kartonową, czerwonozłotą pochodnią wywołało pożar placu, w którego sięgającym po kolana ogniu aktorzy starali się kontynuować funkcje zachowań właściwe dla codzienności miasta. Akcję zamykało przejście, wśród zgliszcz dogasającego placu, mężczyzny w białym, gimnastycznym stroju, maszerującego w patetycznej formie sowieckiego „paradenmarsch” – i trzymającego w uniesionych w górę dłoniach białego gołębia pokoju.
Stradosfera została powtórzona następnego dnia, z tym że w ciągu nocy poprzedzającej akcję ulica została wyklejona, dla odmiany, czerwonym papierem. Inicjując akcję, aktorzy wręczyli publiczności białe flagi i transparenty, które ozdabiały następnie pochód przemieszczający się przy wtórze patetycznej muzyki na wyklejony papierem, tym razem – plac czerwony.
Kolejne warianty akcji: 1984 – Stradosfera II (Warszawa), 1985 – Stradosfera II (Arles, La Rochelle, Kraków).
