Pierwsza z serii akcji, której kolejne warianty były opatrywane numerami lub nazwami. Akcję z 1986 roku nazywano także Kanonem lub Czerwony zbożem. Sześćdziesięciometrowej długości ulica przylegająca do budynku Teatru Śląskiego w Katowicach została całkowicie zasłana zbożem polakierowanym na czerwono. Wykonawcy akcji, posuwając się z głębi ulicy ku stojącej u jej początku publiczności zbierali zboże (przy wtórze odtwarzanych nagrań żniwnych pieśni litewskich), wiążąc je w snopy, ustawiając na bruku, posilając się z przyniesionych na „pole” dwojaków – i wreszcie śpiąc. W tym czasie zapalały się światła w oknach domków, przysypanych czerwoną słomą miniaturowych „miasteczek”. Śpiących „żniwiarzy” budził stukot młotków, którymi mężczyźni w długich płaszczach przybijali do czerwonej tablicy czerwone sprzęty przeciwpożarowe: wiadro, siekierę, blaszaną tłumicę ognia, łopatę – czerwoną milicyjną pałkę. W tym samym momencie stojący za plecami publiczności wóz piekarniczy zaczynał odjeżdżać – jego drzwi się otwierały, ukazując srebrzyste, puste, jaskrawo oświetlone wnętrze, w którym biało ubrana dziewczyna żonglowała dwoma bułeczkami. Niespodziewanie dla realizatorów akcji publiczność biegła za odjeżdżającym pustym – pozbawionym właściwego towaru – samochodem piekarniczym.
Akcja pokazana w Katowicach, podczas Spotkań Teatrów Wizji i Plastyki oraz w Faenzy.
Kolejne warianty Sezonowej wyspy były realizowane w: 1987 – Kassel, 1993 – Poznań, 1994 – Olsztyn.
