W przestrzeni publicznej, w której ludzie zazwyczaj spędzają czas na obserwacji codzienności lub umawiają się na spotkanie (skrzyżowanie ulic, pasaż, plac), pojawiały się osoby, które – jedna za drugą – potykały się dokładnie w tym samym miejscu. Punkt, w którym dochodziło do potknięcia, niczym się nie wyróżniał i nie sugerował żadnego zagrożenia. Niewytłumaczalny charakter powtarzającego się upadku uaktywniał reakcję pasywnych przedtem widzów.
Potknięcie było jedną z akcji, obok Czuwania i Katalogu, powstałych podczas Warsztatu Formy Teatralnej w Ciechanowie w sierpniu 1975 roku, który był trzytygodniowym procesem pracy nad krótkimi, anonimowymi interwencjami w przestrzeń miejską. Akcję wykonano także w Warszawa w 1977 roku wraz z Potknięciem II, Bramami, Gazetami. Potknięcie II było realizowane w miejscu eksponowanym, wyróżniającym się z powodu umieszczenia w nim elementów propagandy politycznej (czerwone sztandary, transparenty, portrety partyjnych idoli). Kolejni przechodnie potykali się w sposób dość dramatyczny, jakby w reakcji na szczególny charakter otoczenia.
