Akcja zaproponowana przez Jolantę Krukowską i Cezarego Marczaka, zrealizowana po raz pierwszy w sierpniu 1988 roku, w Perigeux, na Festiwalu Teatrów Ruchu. W rozwiniętym wariancie akcji motywem inicjującym było rozpięcie w przestrzeni ulicy białych pasów płótna, zapowiadających dalsze działania AR. Wobec gromadzącej się publiczności wykonawcy uruchamiali odrywające się dynamiczne od ziemi (w wyniku reakcji naprężonych dotychczas gumowych taśm) pasy płótna. Następnie zapisywali je przy pomocy sprayów kolejnymi wersami „poematu”.
Treść poematu była dobierana w zależności od kontekstu miejsca akcji, np. w Warszawie składały się na niego cytaty z graffiti, jakimi są zapisane ściany śródmieścia miasta; w Bydgoszczy – specyficzne treści ogłoszeń prasowych; w Chicago – tytuły przebojów wyselekcjonowane z oferty wielkich sklepów z płytami; w Leningradzie – urywki rozmów zasłyszanych w metrze.
Po wypełnieniu wersami „poezji” wszystkich transparentów wykonawcy przesuwali się w głąb szpaleru transparentów, a wydmuchiwany przez nich ogień powodował ulatnianie się zapisanych fragmentów nylonowego płótna (sugerując wchłonięcie idei przez atmosferę – i odsłaniając kolejne wersy poematu).
