Przedstawienie było próbą wyrażenia idei społeczeństwa, które trwa mimo kryzysu jego struktur. Motywem przyjętym w wyjściowym punkcie pracy nad formą spektaklu był „stan krytyczny”. Odnosi się to zarówno do modelowej sytuacji grupy społecznej, jak i jej świadomości. W spektaklu wizualny znak kryzysu tworzyła geometryczna płaszczyzna dzieląca przestrzeń akcji i zmieniająca swoje położenie w kolejnych jej sekwencjach. Ten znak był barierą ograniczającą naturalny rozwój aktywności grupy i jednostek, ale także inspirującą tę aktywność i determinującą jej przemiany. Sugerował on nieskończoność cyklów, porywów i działań, w imię zachowania postawy czynnej. Ale czy sam fakt odnawiającej się, jednokierunkowej aktywności może pozostać jedynym optymizującym argumentem?
Realizacja: Janusz Bałdyga, Jolanta Krukowska, Wojciech Krukowski (reżyseria), Ryszard Kawalec, Cezary Marczak, Zbigniew Olkiewicz, Jarosław Żwirblis i Jan Pieniążek (realizacja techniczna), Krzysztof Żwirblis.
Premiera Kartaginy odbyła się w październiku 1986 roku w ramach festiwalu The National Review of Live Art w Nottingham, po którym AR wystąpiła także w innych ośrodkach w Wielkiej Brytanii m.in. Almeida Theatre w Londynie, Newcastle, Yorku.
Kolejne pokazy, m.in.:
czerwiec 1987 – Documenta 8 w Kassel, wraz z akcją Sezonowa wyspa i prezentacjami English Lesson i Kolacja. Dobranoc
sierpień 1988 – Festiwal Teatrów Ruchu w Perrigeux we Francji wraz z akcjami: Poezja, Relief, Okop, Czerwona wdowa, Historia jednej fotografii, Nieszpór
grudzień 1988 – Festiwal Sztuki Polskiej „Polish Realities” w Glasgow, wraz z przedstawieniami Życie codzienne po Wielkiej Rewolucji Francuskiej i English Lesson
czerwiec 1989 – w ramach współorganizowanego przez AR wędrującego na trasie Moskwa–Blois (Francja) festiwalu Mir Caravane, zaprezentowano Kartaginę wraz z Poezją w Leningradzie i Berlinie 1989 – Festiwal Teatrów Europejskich w Grenoble, wraz z Poezją i Nieszporem.
sierpień-październik 1990 – festiwal Arhus Festuge w Arhus
czerwiec 1992 – Międzynarodowy Festiwal Teatralny w Chicago, obok Życia codziennego po Wielkiej Rewolucji. Dwa, Armii, Nieszporu, Poezji. Na tym samym festiwalu AR poprowadziła warsztaty z udziałem aktorów amerykańskich.
