Sorry, this entry is only available in Polski.
W marcu 1981 roku AR podpisała przy wsparciu władz Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność” umowę o współpracy z „Solidarnością” Zakładów Przemysłu Odzieżowego „Cora” na warszawskim Grochowie. Zespół przejął odpowiedzialność za program Zakładowego Domu Kultury przy ulicy Terespolskiej 4, ograniczając własną działalność ściśle artystyczną. Powstał Ośrodek Kultury „Cora”, który stał się jednym z najważniejszych centrów kultury niezależnej w Warszawie. Jego koncepcja programowa obejmowała cykle przybliżające problemy teatru, sztuk wizualnych, filmu (w tym dokumentu społecznego), fotografii socjologicznej itd. Uruchomiono m.in. Kino Studyjne, Galerię Dokumentu, Galerię Czynną, zaprezentowano prace japońskiego teatru Sankai Juku oraz włoskiego Teatro Potlach. W kwietniu 1981 roku przygotowano we współpracy z Centro per Ricerca e Sperimentazzione Teatrale di Pontedera seminarium Żyjące kultury teatralne Afryki (pokazy około czterdziestu filmów dokumentalnych).
Inicjowano również działania inspirujące do twórczego uczestnictwa dzieci i dorosłych, m.in. Uniwersytet Robotniczy, Pracownia Sztuki Dziecka, programy Nowa książka dla dzieci (prowadzony przez Henryka Gajewskiego), Teatr dzieci. Raz w miesiącu odbywała się również Niedziela rodzin – nasza niedziela – cykl festiwalowy skierowany do rodzin robotniczych. Akcje te wychodziły również poza obręb Domu Kultury ZPO Cora, jak np. kino uliczne na placu Szembeka. AR uruchomiła też księgarnię wydawnictw niezależnych i ich kolportaż w głównych zakładach pracy Grochowa.
12 grudnia 1981 roku Rada Zakładowa ZPO „Cora” wspólnie z przedstawicielem dyrekcji postanowiła przedłużyć współpracę z AR na czas nieokreślony. 14 grudnia, po wprowadzeniu stanu wojennego, dyrekcja ZPO „Cora” zmusiła AR do opuszczenia Ośrodka Kultury w ciągu dwóch godzin. Decyzję uzasadniła koniecznością wymiany kaloryferów w budynku.
Od tego czasu do kwietnia 1989 roku AR była pozbawiona stałej siedziby, działając kolejno w różnych miejscach, w oparciu o wynajmowane mieszkanie i adres P.O. Box 300, który był jedynym stałym kontaktem teatru przez kolejne osiem lat.
