Sorry, this entry is only available in Polski.
Spektakl nie miał charakteru linearnej opowieści, w ramach której poszczególne, następujące po sobie elementy wykazywały zależności charakterystyczne dla narracji opartej na związku przyczynowo-skutkowym. Był to collage obrazów, przedstawiających czynności człowieka, które równie dobrze mogą służyć funkcjom społecznym, jak i wyrażać genetyczną skłonność człowieka do bezcelowego samozatrudnienia.
Relacje pomiędzy aktorami nie miały charakteru dialogowego. Powolny, monotonny rytm przedstawienia prostych czynności miał medytacyjny charakter mantry, stanowiącej raczej symboliczne zaklęcie wypowiadane w imię idei życia czynnego niż czynność służącą doraźnym celom. W ciągu całego spektaklu postacie aktorów były przesłonięte figurami niedźwiedzi panda, co dawało możliwość bardziej wyraźnego oddzielenia gestu, rodzaju czynności (zachowań) od banalnego kontekstu ludzkiej codzienności. Ideę spektaklu wyrażały również komentarze słowne dobiegające z symbolizującej komunikację ze światem zewnętrznym czerwonej budki telefonicznej ustawionej w centrum sceny.
Realizacja: Janusz Bałdyga, Jolanta Krukowska, Wojciech Krukowski (reżyseria), Cezary Marczak, Zbigniew Olkiewicz, Jarosław Żwirblis i Jan Pieniążek (realizacja techniczna), Krzysztof Żwirblis.
Pokazy:
czerwiec 2003 – Międzynarodowy Festiwal Teatralny Malta w Poznaniu, wraz z akcją Światło i ciążenie
lipiec 2003 – Międzynarodowy Festiwal Sztuka Ulicy w Warszawie
marzec 2005 – Festiwal sztuki EUROZONE w Miluzie
